‘Hij hangt klaar, toppers!’ Al dagen wordt er door velen gesproken, geappt, gedroomd over het moment van de waarheid. Nestor Harry weet dat timing alles is en heeft niet veel woorden nodig om de essentie te grijpen. Een zwart shirt met in het geel de woorden waar de club al jaren naar hunkert, is als een hoopvolle voorspeller in de Spaanse zon opgehangen. Om 06.30 wordt de foto gepost in de groepsapp en iedereen weet dat alles wat er vooraf besproken is, hierin samenkomt: Vandaag mogen en kunnen we niet teleurstellen. ‘Poolster 4 kampioen’. De dag is begonnen…
Natuurlijk is het begrijpelijk dat deze pot voelt als het allerbelangrijkste. Toch is het passend om een aantal momenten te noemen die maken dat we überhaupt deze kans hebben gekregen. Want hoe had de vlag erbij gehangen wanneer we als ploeg op 28 september in Uithuizen niet hadden bewezen over enorme veerkracht te beschikken door een 3-0 achterstand goed te maken tegen good old Ronny Bakker en z’n vrienden? Of wanneer Boskat niet tegen Loppersum een onneembare vesting bleek? De teen van Nick net die éne bal wegpunterde in dezelfde wedstrijd. Vergeet niet hoe Harry z’n kruin het leer kuste om ZEC in Spijk te doen breken. Of het scherp waarmee Migèl het hele seizoen heeft geschoten. De peptalks aan de voorkant van iedere wedstrijd van onze aanvoerder. De ontelbare duels die Wouter heeft gewonnen van de grote spitsen uit deze competitie. De onuitputbare drive van Alex en Danny. De solo’s van Lars en het haviksoog van Flemming. Maar ook zeker de strijdlust en overgave waarmee Peter en Mark alles iedere week weer voor elkaar boksten en altijd de stabiele motivators bleven. Ook wanneer de ploeg er na ‘Heracliden oet’ eigenlijk niet meer in geloofde. De steekballen van Booly. De uitschuifbenen van Jan en de collectieve wereldpot in Delfzijl. De wekelijks gevulde koelboxen en de incidentele pogingen om een training te organiseren. Een greep uit het seizoen waarin niets en niemand vergeten mag worden in de optelsom van alles wat maakt dat we een hele grote wedstrijd mochten spelen.
Tegen 11.00 schuiven we aan. Soep en brood is het heilige avondmaal binnen de voetbalwereld en dit geldt helemaal wanneer Zwannie en Eltje er verantwoordelijk voor zijn. Ondertussen heeft Peter er een marathon op zitten en een doeltje of acht van z’n plek gezet en probeert Mark koste wat het kost kalmte uit te stralen. De selectie inclusief een kartonnen Harry, een kruiwagen vol vuurwerk en bijna alle scheenbeschermers is binnengedruppeld. De één krijgt met pijn en moeite een half bakje soep weggelepeld en de ander schopt het tot vijf broodjes. De spanning begint extremere vormen aan te nemen.
Eenmaal in de kleedkamer lijkt er niet zoveel anders: Het smeren van zalfjes wordt begeleid door half afgedraaide nummers. De momenten tijdens het omkleden zijn uniek. Waar voetbal een sport is voor het publiek, zijn de intieme momenten die plaatsvinden in de kleedkamer over het algemeen het bezit van selectie en staf. De adrenaline stijgt langzaam naar een hoogtepunt. Schouderklopjes links en rechts en voor degene die het nodig heeft is er een geruststellend knikje. ‘Het komt goed vandaag, vertrouwen hebben.’ De oogcontacten die er zijn zeggen veel… Tien jaar geleden hebben onze voorgangers ditzelfde meegemaakt. Kor, Alex en Richard waren er onderdeel van en proberen het team voor te bereiden op wat komen gaat.
Nadat Peter het draaiboek met ons doorgenomen heeft en Mark de opstelling plus tactiek bekendgemaakt heeft mogen we als koeien de wei in. De warming-up verloopt heerlijk. De echte spanning kan er wat afgelopen en gepasst worden. Vuurwerk wordt er al afgestoken en tijdens de muzikale begeleiding kan er nog op een ontspannen manier wat contact zijn met het in groten getale toegestroomde publiek. Onder de indruk waren we van al die mensen die de moeite hebben genomen ons van steun te voorzien. Los van hoe de wedstrijd gaat verlopen, straalt een ieder van trots. We mogen iets betekenen voor onze club, wat een gevoel is dat.
Nadat scheidsrechter Peter voor het eerst zijn fluit gebruikt heeft ontstaat er een wedstrijd waarin controle het toverwoord is. Eerst maar even rustig de bal van voet naar voet spelen zodat iedereen wat kan wennen aan voetballen met net iets meer spanning dan wat we gewend zijn. Er moet gezegd dat we maar lastig van de spaghetti-benen afkomen. De opbouw verloopt zorgvuldig maar soms wat traag. Voorin willen we van alles maar in de laatste fase zijn we slordig. Een kolfje naar de hand van Holwierde dat rustig afwacht en gokt op de counters met als hoofdrolspeler de lepe Thijs Stoppels. We zijn absoluut de bovenliggende partij, maar het lukt nog niet dit in de score uit te drukken. Peter en Mark proberen ijsberend hun steentje bij te dragen maar het voorkomt niet dat mogelijkheden net gekraakt worden of stranden in schoonheid. Ook de Holwierder goalie begint in de loop van de wedstrijd een aardige rol te vertolken. Nou goed, niks aan de hand. Mede door het toedoen van onze mandekkers – wat een seizoen spelen zij – blijft Holwierde ongevaarlijk en gaan we met 0-0 de rust in.
Tijdens de thee proberen we onszelf te overtuigen van het feit dat de goal wel gaat vallen. ‘Gewoon zo doorgaan! We zijn beter, energie geven!’ is het devies. Klopt, we zijn beter. Alleen hebben we 45 minuten minder om een goal te maken… Dit gevoel wordt helemaal versterkt wanneer Holwierde in minuut 61 op een 0-1 voorsprong komt. Een mokerslag. Balverlies op het middenveld leidt een verrassende aanval van onze opponent in. De spits stift de bal knap tegen de touwen. Zou het dan toch misgaan? Vanaf dit moment start de fase die het seizoen kenmerkt. Elke tegenslag die we krijgen te verduren maakt dat we letterlijk en figuurlijk nog dichter bij elkaar komen. De staf schuifelt tegen de lijn aan. De wissels motiveren nog nét iets meer vanaf de bank en in het veld wordt bijgeschakeld. De onverzettelijkheid wint. Zo gaat dit sprookje niet eindigen. Alhoewel het uit de tenen komt wordt Holwierde met de rug tegen de muur gezet. Aanval na aanval wordt opgezet en dan is daar het moment. De keeper van Holwierde is iets te gretig met uitkomen en neemt Johan in de mangel. Strafschop! Als één van de jongelingen neemt Arjan verantwoordelijkheid en schiet de bal onberispelijk tegen de touwen: 1-1. Dan is de motor eindelijk gaan draaien. Het publiek stuwt de ploeg tot grote hoogte. Niet veel later ligt de bal na een handsbal weer op de stip. Danny schiet ons op een zo gewenste voorsprong en de ontlading die daarbij ontstond is niet in woorden te omschrijven. Het samen vieren van dit doelpunt is zo’n moment dat je je leven lang bijblijft. Overigens net als het moment dat de Bierspiekers aan de kant van het veld beginnen te spelen. Iedereen met een geschiedenis bij Poolster weet dat op dat moment het dorp iets geflikt heeft wat de boeken in gaat. Kippenvel. Ondertussen heeft de ingevallen Simon met een rake volley ons in veilige haven geschoten. De eindstand van 3-1 komt niet meer in gevaar en na het laatste fluitsignaal is het een feit. Poolster 4 is kampioen! Tranen van geluk. Intense knuffels en gejuich wat tot in Eppenhuizen te horen geweest zal zijn. De schaal blijft in Spijk en hier kunnen we ons leven lang trots op zijn. Het feest wat hierop volgde is daar een gigantische uiting van geweest. Spelers, staf en supporters zijn een schitterende ervaring rijker. Wat kan Poolster hier toch groots in zijn. Namens de ploeg wil ik iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze fantastische dag. We zijn jullie dankbaar. Tot volgend seizoen!
Verslag Jeroen de Groot.
Een beeldverslag van Angela Flikkema.